روایت زنان

«سیزده سال طول کشید تا بفهمم آن‌چه هر شب اتفاق می‌افتاد اسم دارد. تا آن روز فکر می‌کردم من زن بدی هستم که نمی‌توانم خانه را آرام نگه دارم.»

«اولین کاری که کردم این بود که کارت ملی و شناسنامه بچه‌ها را بردم خانه خواهرم گذاشتم. شش ماه بعد که باید می‌رفتم، همان یک کار همه‌چیز را ممکن کرد.»

«هیچ‌کس مرا نزده بود. فقط اجازه نداشتم بدون او از خانه بیرون بروم، حقوق خودم را خودم خرج کنم، یا با مادرم تنها حرف بزنم. یک روان‌شناس به من گفت این هم خشونت است و من ساعت‌ها گریه کردم.»

«دو بار برگشتم. بار سوم که رفتم، دیگر خودم را سرزنش نکردم؛ فهمیده بودم برگشتن هم بخشی از راه است، نه شکست.»